Atopowe zapalenie skóry

Atopowe zapalenie skóry (AZS, Egzema) jest chorobą przewlekłą, nawrotową, zapalną, alergiczną o podłożu genetycznym. Objawia się suchością i wrażliwością skóry oraz skłonnością do występowań stanów zapalnych i wysiękowych. W ciągu ostatnich lat odnotowano gwałtowny wzrost liczby zachorować na AZS. Obecnie jest to jedna z najczęściej spotykanych chorób wieku dziecięcego. W Polsce na choroby atopowe zapada niemal 15.8% dorosłych i aż 22% dzieci. Początek choroby w około 75% występuje u dzieci poniżej 5 roku życia. Atopowego zapalenia skóry nie można całkowicie wyleczyć. W jej przebiegu występują okresy zaostrzeń i remisji. Wiele osób „wyrasta” z tej choroby, z wiekiem ustępują objawy skórne. Aczkolwiek ich skóra nadal pozostaje sucha i wrażliwa, ma tzw. skazę atopową. Osoby chorujące na AZS bardziej niż inny narażeni są na alergiczne zapalenie spojówek, katar sienny, a także atopową astmę oskrzelową.

Atopowe zapalenie skóry jest chorobą przewlekłą ale niezakaźną i nie można się od chorego nią zarazić. Niewłaściwym postępowaniem jest izolacja chorego. Taka postawa jest szczególnie krzywdząca dla dzieci, które powinny otrzymywać wsparcie w zmaganiach z chorobą, a nie odrzucenie. Atopowe zapalenie skóry jest chorobą psychosomatyczną. Oznacza to, że czynniki psychologiczne odgrywają znaczną rolę w powstawaniu i przebiegu choroby. Przeżywane przez dziecko emocje mogą zaostrzać lub łagodzić pojawiające się objawy. Dodatkowo związek pomiędzy czynnikami psychologicznymi a objawami AZS charakteryzuje się cyrkularnością. Z jednej strony rodzaj i nasilenie emocji, jakich dziecko doznaje, wpływa na jego stan somatyczny, ale równocześnie samopoczucie fizyczne dziecka oddziałuje na jego stan emocjonalny i zachowanie.